κι άνθιζε

Όταν πήγαινα πρώτη δημοτικού, η δασκάλα μας έβαλε να ζωγραφίσουμε παροιμίες.

Εμένα μου είχε τύχει το "για χάρη του βασιλικού ποτίζεται κι η γλάστρα".

Είχα ζωγραφίσει μια γλάστρα με πρόσωπο να μιλάει στο φυτό μέσα της 

και να του λέει πως όλα είναι για χάρη του. 

Αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. 

Αυτό το γεγονός ολόκληρο μικρή σημασία έχει. 

Τώρα μεγάλωσα λίγο και τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια στους βασιλικούς.

Έχω δύο τέτοιους σε μια μακρόστενη κρεμαστή γλάστρα στο μπαλκόνι μου, 

τον έναν δίπλα στον άλλον.

Το καλοκαίρι τα πήγαν πολύ καλά, παρά τον καύσωνα.

Εγώ τους πότιζα κι αυτοί κουνιόντουσαν από το νερό 

και ανέδυαν αυτή την ωραία μυρωδιά.

Κάποια στιγμή σταμάτησαν να πηγαίνουν καλά.

Προσπάθησα να τους ποτίζω για να συνέλθουν αλλά δεν βελτιώθηκε η κατάσταση.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, το πήρα απόφαση πως δε σώζονται 

και πως πρέπει απλώς να τους βγάλω από τη γλάστρα για να βάλω κάτι άλλο.

Αυτή η δραστηριότητα ήταν κάτι που συνεχώς ανέβαλα μέχρι σήμερα.

Σήμερα ήταν μια ηλιόλουστη Παρασκευή που όταν σχόλασα δεν ένιωθα κουρασμένη, 

αλλά ορεξάτη. 

Φοράω τα γάντια μου κι αρχίζω προσεκτικά να απομακρύνω το χώμα από τις ρίζες τους.

Και ξαφνικά βλέπω πως γύρω από τους μαραμένους βασιλικούς 

έχει κάποιες χαμηλές ρίζες με μικρά, χλωρά φυλλαράκια. 

Στην αρχή δε μου έκανε μεγάλη εντύπωση 

γιατί κι άλλη φορά είχα δει να φυτρώνουν αγριόχορτα. 

Όμως αυτά δεν ήταν αγριόχορτα. 

Ήταν φρέσκοι, μικρούληδες βασιλικοί.

Το βρήκα τρομερά, πανέμορφα αλληγορικό αυτό.

Όχι που φύτρωσε κάτι όμορφο ενώ εγώ το 'χα για πεθαμένο - όχι αυτό.

Που δεν θα το έβλεπα αν δεν έμπαινα στον κόπο να απομακρύνω τα κατεστραμμένα μέρη.

Οι ψυχές και οι αγάπες *

Αυτό το Σάββατο άκουσα αυτό το τραγούδι
σε μια συγκυρία τέτοια, 
που στο εξής δε θα μπορώ να μην τη σκέφτομαι 
κάθε φορά που θα το ακούω.

Πολλά θα μπορούσα να γράψω 

αλλά αρκεί αυτό :

κρίνε με σαν άνθρωπο που ψάχνει την ψυχή του

κι άμα τον γουστάρεις θα σου πω συγγνώμη

*σιαμαίες αυταπάτες 

People are fragile things*

Κάπου διάβασα "music is better than people"

και λίγο στεναχωρήθηκα μα μετά 

αναρωτήθηκα γιατί.

Ίσως επειδή

η μουσική έχει reply.

Kαι play, εδώ που τα λέμε.

Και stop.

Kαι record.

Ίσως γι αυτό αγαπώ τόσο τα ραδιόφωνα

και τα κασετόφωνα.

Επειδή περιέχουν χαρά την οποία μπορώ να χειραγωγήσω.

Μπορώ να ακούσω ένα συγκεκριμένο τραγούδι —

ακριβώς τη στιγμή που το θέλω.

Και να το σταματήσω —

ακριβώς τη στιγμή που δεν το θέλω πια.

Αν πάθω εμμονή μαζί του μπορώ να το βάλω να παίζει —

ξανά και ξανά.

Κι ύστερα να μην το ακούσω για χρόνια και

το τραγούδι δε θα πληγωθεί.

Η μουσική είναι πάντα εδώ για να με υπηρετεί

και εγώ δεν έχω καμία ευθύνη απέναντί της.

Δε συμβαίνει το ίδιο με τους ανθρώπους.

Θυμάμαι πολύ καθαρά τη μέρα που ένιωσα τη μεγαλύτερη απόλαυση

θυμάμαι πολύ καθαρά ποιος, πού

και τι μου έκανε ακριβώς.

Αλλά δεν μπορώ να το επαναλάβω.

Δεν μπορώ να του πω 

έλα εδώ

δέσε με και άλειψέ με λάδι

και κλείσε μου το στόμα

και κάνε με να χύνω μέχρι το πρωί.

Ούτε μπορώ να τον αντικαταστήσω με κάποιον άλλον

και να νιώσω ακριβώς το ίδιο.

Οι άνθρωποι δεν είναι εδώ για να μας υπηρετούν.

Κι ίσως αυτό ακριβώς να ξορκίζουμε 

κάθε φορά

που υποτασσόμαστε σε κάποιον 

κάθε φορά

που υποτάσσουμε κάποιον.

Ίσως το σεξ να είναι αυτό που συμβαίνει

όταν αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους

σα να είναι τέχνη.

*you should know by now

so tired of playing with this bow and arrow*

Κι όσα δεν έγιναν μην τρέχεις να προλάβεις
αφού δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις
πως ήσουν πάντα απ' την αρχή μέχρι το τέλος
εσύ η ασπίδα μου, το τόξο και το βέλος

Αυτό το τετράστιχο μου δημιουργεί μια απελπισία αλλά δεν έχω καταλάβει γιατί.

Αφού δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω, χα!

Δεν υπάρχει κανένας που να νιώθω πως ήταν 

η ασπίδα μου,

το τόξο και το βέλος,

ώστε να στεναχωριέμαι που δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει.

Ίσως αυτή ακριβώς η έλλειψη να με θλίβει.

Μου λείπουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα.

Μου λείπει ένας άνθρωπος που να θέλω να του δείχνω αμέσως 

τα καινούρια μου φυτά.

Να θέλω να του δείχνω τον ιβίσκο όταν ανθίζει

κι ύστερα να του βάζω να ακούσει τη δισκογραφική που λέει για 

τον κήπο με τους δίσκους και με τους νεκρικούς ιβίσκους.

Μου λείπει ένας άνθρωπος να ζεσταινόμαστε μαζί αυτά τα βράδια·

να θέλουμε να αγκαλιαστούμε αλλά να ξέρουμε πως 

καλύτερα όχι

και μετά να αγκαλιαζόμαστε έτσι κι αλλιώς και να ιδρώνουμε

και να ξυπνάμε στις 3 το πρωί για να κάνουμε σεξ.

Μου λείπει ένας άνθρωπος με τον οποίο θα μπορώ να χρησιμοποιήσω

εκείνο το βλέμμα μου

εκείνο που χρησιμοποιώ μόνο όταν κάποιος

με μαγεύει.

Μου λείπει το πρόσωπό μου να παίρνει αυτή την έκφραση.

Μου λείπω.

*εδώ μια άλλη απελπισία περιστοιχισμένη με τόξα και βέλη

I'm that bad type*

— Επιλέγω ανθρώπους που με κάνουν να νιώθω ασήμαντη

— Γιατί;
— Δεν ξέρω. Αλλά τώρα που το κατάλαβα πώς θα το διορθώσω;

— Θα σχετιστείς με κάποιον άνθρωπο διαφορετικά και θα μου πεις πώς σου φάνηκε.

— Αλήθεια ντοκ; 50 ευρώ;

— Αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

~

— Εντάξει έχω case study αλλά δε θέλω να κάνουμε φόκους στο case, θέλω να το δούμε σαν φιλοσοφική αναζήτηση

— Εντάξει

— Λοιπόν είναι ένας τύπος που με προσέγγισε με υπέροχο τρόπο και φέρεται ωραία

— Και τι σκέφτεσαι;

— Ότι θα τον πληγώσω. Ότι αυτός είναι εντάξει αλλά εγώ δε θα είμαι.

 

~

Ύστερα θυμάμαι τη Βάσω να με μαλώνει. 

Μου άρεσε ένας φίλος της και είπε να μας γνωρίσει 

και εγώ είπα 

"δεν του γνωρίζεις κανα καλό κορίτσι καλύτερα;" 

και η Βάσω θύμωσε και μου είπε 

"έλεος ρε μαλάκα, δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου να φερθεί καλά σ' έναν άνθρωπο;".

Η αλήθεια είναι πως όχι, δεν τον εμπιστεύομαι.

Στο μυαλό μου είμαι ένα κορίτσι οριακά άγριο.

Με τον τρόπο που διαφέρουν τα άγρια ζώα από τα οικόσιτα.

Με τον τρόπο που τα άγρια ζώα δεν ξέρουν να σχετίζονται.

Στο μυαλό μου δεν είμαι εντάξει.

Και είναι λίγο άδικο γιατί δεν είμαι δα και τόσο κακιά.

Εντάξει έχω κάνει μαλακίες.

Τις οποίες δεν έχω μετανιώσει, αν είναι να ακριβολογούμε.

Ίσως αυτό είναι το πρόβλημα.

Το πόσο τρομερά γοητευτική με βρίσκω,

όταν είμαι κωλοπαίδι.

αλλά

δεν είμαι μόνο αυτό και 

δε χρειάζεται να είμαι μόνο αυτό και

δε θα υπογράψω κανένα συμβόλαιο να είμαι κανενός το αγγελούδι.

Δεν είναι αυτό που με πιέζει όμως, 

δεν είναι η υπόσχεση που με πιέζει.

Είναι που νιώθω ξαφνικά πως έχω ευθύνη.

Πως δεν είναι σωστό από μέρους μου να πω 

"πάμε και βλέπουμε".

Πως πρέπει να ξέρω από πριν τι θέλω απ' τον άλλον

πριν τον μπλέξω μαζί μου.

Θα μου πεις και το ότι αποκαλώ τη συναναστροφή μαζί μου

"μπλέξιμο"

αυτοεκτίμηση δεν το λες.

Είναι ρε γαμώτο που δεν έχω αποδείξεις 

πως μπορώ να το κάνω.

Δεν έχω αποδείξεις πως μπορεί ο έρωτας να κρατήσει·

πως μπορώ να μείνω με κάποιον χωρίς να βαρεθώ·

πως μπορεί το σεξ να γίνει μέτριο και να μη με πειράζει.

Ξέρω μόνο πως μπορώ να χύνω όλο το βράδυ

αν θες.

Ξέρω πως θέλω να με κάνεις να χύνω όλο το βράδυ.

Και ξέρω πως είσαι κι εσύ μεγάλο παιδί

κι ας αποφασίσεις μόνος σου αν σου κάνω τέλος πάντων.

* Make your mama sad type

   Make your girlfriend mad tight

   Might seduce your dad type

perverted like me*

Αυτές τις μέρες το μυαλό μου είναι ένα ετερόκλιτο κολλάζ.
Το ένα του ημισφαίριο είναι τρυφερό
ρομαντικό
και ροζ.
Το άλλο του ημισφαίριο είναι
άγριο
πρόστυχο
και ροζ.

Έχω καταφέρει να τοποθετήσω σε αυτό το μυαλό

κάποιον στίχο του Δεληβοριά

κι έχω καταφέρει να μην είναι στο τρυφερό ημισφαίριο.

Είναι ο στίχος που λέει

κι εμείς των στεναγμών σου οι ευνοούμενοι.

Και σκέφτομαι πως το να δίνεις σε κάποιον τέτοια πρόσβαση,

τον καθιστά ευνοούμενο.

Σκέφτομαι πως το να σε ακούει και να σε βλέπει 

να αναστενάζεις,

είναι προνόμιο.

Σκέφτομαι πως αν ήταν κάτι να μετανιώσω

θα ήταν που έδωσα αυτό το προνόμιο

σ' αυτόν τον μπάσταρδο.

Αλλά δεν το μετανιώνω.

Γιατί δεν είμαι μόνο τρυφερή

και ρομαντική 

και ροζ.

Είμαι το κωλόπαιδο που του άξιζε.

Και δε μετανιώνω που τον ευνόησα,

 ξέρεις γιατί;

Γιατί ο μπάσταρδος δε θα το ξεχάσει ποτέ.

And every time I scratch my nails down some else's back I hope you feel it*

My therapist said not to see you no more*

Να μάθω να γοητεύομαι από τα σωστά πράγματα.
Αυτό πρέπει να μάθω.
Πολλοί διαβάζουν τα σωστά βιβλία και ακούνε τη σωστή μουσική.
Δε φέρονται όμως όλοι αυτοί σωστά.
Κάποιοι θα σε κάνουν να νιώσεις πως τα αυτονόητα είναι υπερβολική απαίτηση.
Αυτοί δεν είναι οι σωστοί άνθρωποι.
Αυτοί θα βρούνε μια μέρα μια κοπέλα, 
που θα τους βάλει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι.
Εγώ ποτέ δε θα ήμουν αυτή η κοπέλα —γιατί δε θα το ήθελα—

αλλά θα ήθελα πολύ να τη γνώριζα
και να της έλεγα 

"κουκλάρα μου, κάνε ό,τι χειρότερο μπορείς. Ο μπάσταρδος το αξίζει".

~

Είχα στο μυαλό μου την Αθήνα σαν ένα μεγάλο φωτεινό μέρος

και πράγματι έτσι ήταν.

Ένα μέρος μεγάλο και φωτεινό και ανάλαφρο.

Αλλά εγώ δεν είμαι φτιαγμένη για τέτοια μέρη.

Εγώ τέτοια μέρη μπορώ να τα επισκέπτομαι μα δεν μπορώ

να τα λέω δικά μου.

Δικιά μου είναι η Θεσσαλονίκη.

Η υγρή Θεσσαλονίκη είναι το σπίτι μας.

Δικιά μου είναι αυτή η πόλη που νιώθεις πως είναι μουντή

ακόμα και με λιακάδα·

Αυτή η πόλη που νιώθεις πως είναι μελαγχολική

ακόμα και με πυροτεχνήματα·

Αυτή η πόλη που είναι υγρή λόγω καιρού 

και λόγω καύλας.

Αυτή είναι δικιά μου.

~

Είμαι σε καλό δρόμο.

Συναναστράφηκα για λίγο ένα γλυκό αγόρι

και το βρήκα γοητευτικό.

Βρήκα γοητευτικό τον τρόπο που κατανοούσε

και που νοιαζόταν 

για τα πράγματα που τον αφορούσαν

και για τα πράγματα που δεν τον αφορούσαν.

Ένιωθα πως είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο ικανό

να σχετιστεί με υγιή τρόπο.

Και αυτό ήταν γοητευτικό.

Γοητευτική είναι η ψυχική υγεία.

~

*he said you're like a disease without any cure