μαλακιζόμαστε κι οι μήνες περνάνε

είμαι στα κάτω μου και γράφω ό,τι να ναι

τα ωραία λες θα ξαναρθούν όπου να 'ναι

μα εγώ δε θέλω ούτε να σε θυμάμαι

7η μέρα καραντίνας -κακό αυτό-

με φίλη -καλό αυτό.

Χτες βράδυ συζητήσαμε πώς ήμασταν παλιά

και πώς τώρα

και τι έχει αλλάξει.

Εγώ παλιά έβλεπα τον κόσμο ποιητικά - τον βλέπω και τώρα αλλά με άλλη συχνότητα.

Κοιτούσα στα μάτια τους περαστικούς - τους κοιτάω και τώρα, αλλά με άλλη συχνότητα.

Μου φαινόντουσαν όλα συναρπαστικά - μου φαίνονται και τώρα αλλά με άλλη συχνότητα.

Εντοπίσαμε τη διαφορά στην τόλμη.

Δε φοβόμουν τίποτα και κανέναν.

Ήταν όλα δικά μου, όλα για μένα, όλα να τα μοιράσω όπως θέλω

να τα κρατήσω για μένα

ή να τα χαρίσω

κι όλα ήταν καλά, δεν υπήρχε πόνος

φόβος

απογοήτευση.

Ήταν όλα για μας και ήταν όλα καλά.

Αυτά συνειδητοποίησα χτες.

Σήμερα το ανάποδο.

Παλιά έκλαιγα γοερά.

Ό,τι κι αν έχανα ήταν ικανό να δημιουργήσει λυγμούς.

Ήταν όλα τόσο σημαντικά

τόσο ακριβά

τόσο κρίμα να τα χάνεις.

Δεν κλαίω συχνά πια.

Πήγα να πω κάτι σήμερα 

και το περισσότερο που μπόρεσα ήταν

"δε μου είσαι ασήμαντος".

Δεν ξέρω αν έχω άλλο απόθεμα.

Κλαίω ακόμα, αλλά ξέρεις γιατί;

Κλαίω γιατί απ' όσα έχω χάσει

εγώ είμαι το πιο πολύτιμο.

Και δεν ξέρω πού να με βρω

δεν ξέρω αν υπάρχω ακόμα κάπου 

ή αν εκείνη χάθηκε για πάντα.

Δεν είναι κακή κι η τωρινή.

Αλλά δεν είναι ροζ κορίτσι, βλέπεις.

Είναι μια γυναίκα που φοβάται

που έχει χάσει

έχει πονέσει

κι έχει κλάψει

και δεν έχει άλλο.

Μια γυναίκα που το περισσότερο που μπορεί είναι να σου πει

δεν μου είσαι ασήμαντος.

30 - the best you ever had

Βιβλία διάβαζα πολλά από πολύ μικρή.

Όμως θυμάμαι την πρώτη φορά που διάβασα ένα βιβλίο και ένιωσα ότι με αφορά.

Ήμουν μάλλον 15 χρονών και ένιωθα ότι αυτή η κοπέλα σκέφτεται 

           πράγματα που έχω σκεφτεί

με τον τρόπο που τα έχω σκεφτεί

με το χρώμα που τα έχω σκεφτεί

με τη μουσική που τα έχω σκεφτεί.

Τότε κάπου, στην πρώτη λυκείου ήταν σαν κάποιος να με προήγαγε 

από κομπάρσο σε πρωταγωνίστρια της δικής μου ζωής.

Τότε κάπου, πήρα πολλές αποφάσεις χωρίς να καταλάβω ότι τις παίρνω

ή πόσο σημαντικές θα ήταν.

Τότε κάπου, αποφάσισα πως δε χρειάζεται να διαλέξω αν θα είμαι 

goth ή pop

μαύρη ή ροζ

γοητευτική με κατάθλιψη ή με χαμόγελο.

Μπορούσα να είμαι όλα.

Είχα δικαίωμα να είμαι όλα.

Κατάφερνα να είμαι όλα.

Κι έτσι θα γινόταν στο εξής.

Στο εξής θα μεγάλωνα και δε θα έκλινα ούτε στο μαύρο ούτε στο ροζ.

Ή μάλλον θα έκλινα και στα δύο και το αποτέλεσμα θα ήταν 

ένα φαντασμαγορικό σκούρο φουξ.

30 και όλα φαντασμαγορικά.

People are fragile things*

Κάπου διάβασα "music is better than people"

και λίγο στεναχωρήθηκα μα μετά 

αναρωτήθηκα γιατί.

Ίσως επειδή

η μουσική έχει reply.

Kαι play, εδώ που τα λέμε.

Και stop.

Kαι record.

Ίσως γι αυτό αγαπώ τόσο τα ραδιόφωνα

και τα κασετόφωνα.

Επειδή περιέχουν χαρά την οποία μπορώ να χειραγωγήσω.

Μπορώ να ακούσω ένα συγκεκριμένο τραγούδι —

ακριβώς τη στιγμή που το θέλω.

Και να το σταματήσω —

ακριβώς τη στιγμή που δεν το θέλω πια.

Αν πάθω εμμονή μαζί του μπορώ να το βάλω να παίζει —

ξανά και ξανά.

Κι ύστερα να μην το ακούσω για χρόνια και

το τραγούδι δε θα πληγωθεί.

Η μουσική είναι πάντα εδώ για να με υπηρετεί

και εγώ δεν έχω καμία ευθύνη απέναντί της.

Δε συμβαίνει το ίδιο με τους ανθρώπους.

Θυμάμαι πολύ καθαρά τη μέρα που ένιωσα τη μεγαλύτερη απόλαυση

θυμάμαι πολύ καθαρά ποιος, πού

και τι μου έκανε ακριβώς.

Αλλά δεν μπορώ να το επαναλάβω.

Δεν μπορώ να του πω 

έλα εδώ

δέσε με και άλειψέ με λάδι

και κλείσε μου το στόμα

και κάνε με να χύνω μέχρι το πρωί.

Ούτε μπορώ να τον αντικαταστήσω με κάποιον άλλον

και να νιώσω ακριβώς το ίδιο.

Οι άνθρωποι δεν είναι εδώ για να μας υπηρετούν.

Κι ίσως αυτό ακριβώς να ξορκίζουμε 

κάθε φορά

που υποτασσόμαστε σε κάποιον 

κάθε φορά

που υποτάσσουμε κάποιον.

Ίσως το σεξ να είναι αυτό που συμβαίνει

όταν αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους

σα να είναι τέχνη.

*you should know by now

perverted like me*

Αυτές τις μέρες το μυαλό μου είναι ένα ετερόκλιτο κολλάζ.
Το ένα του ημισφαίριο είναι τρυφερό
ρομαντικό
και ροζ.
Το άλλο του ημισφαίριο είναι
άγριο
πρόστυχο
και ροζ.

Έχω καταφέρει να τοποθετήσω σε αυτό το μυαλό

κάποιον στίχο του Δεληβοριά

κι έχω καταφέρει να μην είναι στο τρυφερό ημισφαίριο.

Είναι ο στίχος που λέει

κι εμείς των στεναγμών σου οι ευνοούμενοι.

Και σκέφτομαι πως το να δίνεις σε κάποιον τέτοια πρόσβαση,

τον καθιστά ευνοούμενο.

Σκέφτομαι πως το να σε ακούει και να σε βλέπει 

να αναστενάζεις,

είναι προνόμιο.

Σκέφτομαι πως αν ήταν κάτι να μετανιώσω

θα ήταν που έδωσα αυτό το προνόμιο

σ' αυτόν τον μπάσταρδο.

Αλλά δεν το μετανιώνω.

Γιατί δεν είμαι μόνο τρυφερή

και ρομαντική 

και ροζ.

Είμαι το κωλόπαιδο που του άξιζε.

Και δε μετανιώνω που τον ευνόησα,

 ξέρεις γιατί;

Γιατί ο μπάσταρδος δε θα το ξεχάσει ποτέ.

And every time I scratch my nails down some else's back I hope you feel it*

My therapist said not to see you no more*

Να μάθω να γοητεύομαι από τα σωστά πράγματα.
Αυτό πρέπει να μάθω.
Πολλοί διαβάζουν τα σωστά βιβλία και ακούνε τη σωστή μουσική.
Δε φέρονται όμως όλοι αυτοί σωστά.
Κάποιοι θα σε κάνουν να νιώσεις πως τα αυτονόητα είναι υπερβολική απαίτηση.
Αυτοί δεν είναι οι σωστοί άνθρωποι.
Αυτοί θα βρούνε μια μέρα μια κοπέλα, 
που θα τους βάλει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι.
Εγώ ποτέ δε θα ήμουν αυτή η κοπέλα —γιατί δε θα το ήθελα—

αλλά θα ήθελα πολύ να τη γνώριζα
και να της έλεγα 

"κουκλάρα μου, κάνε ό,τι χειρότερο μπορείς. Ο μπάσταρδος το αξίζει".

~

Είχα στο μυαλό μου την Αθήνα σαν ένα μεγάλο φωτεινό μέρος

και πράγματι έτσι ήταν.

Ένα μέρος μεγάλο και φωτεινό και ανάλαφρο.

Αλλά εγώ δεν είμαι φτιαγμένη για τέτοια μέρη.

Εγώ τέτοια μέρη μπορώ να τα επισκέπτομαι μα δεν μπορώ

να τα λέω δικά μου.

Δικιά μου είναι η Θεσσαλονίκη.

Η υγρή Θεσσαλονίκη είναι το σπίτι μας.

Δικιά μου είναι αυτή η πόλη που νιώθεις πως είναι μουντή

ακόμα και με λιακάδα·

Αυτή η πόλη που νιώθεις πως είναι μελαγχολική

ακόμα και με πυροτεχνήματα·

Αυτή η πόλη που είναι υγρή λόγω καιρού 

και λόγω καύλας.

Αυτή είναι δικιά μου.

~

Είμαι σε καλό δρόμο.

Συναναστράφηκα για λίγο ένα γλυκό αγόρι

και το βρήκα γοητευτικό.

Βρήκα γοητευτικό τον τρόπο που κατανοούσε

και που νοιαζόταν 

για τα πράγματα που τον αφορούσαν

και για τα πράγματα που δεν τον αφορούσαν.

Ένιωθα πως είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο ικανό

να σχετιστεί με υγιή τρόπο.

Και αυτό ήταν γοητευτικό.

Γοητευτική είναι η ψυχική υγεία.

~

*he said you're like a disease without any cure

είναι η ζωή σου τραγούδι που δε θα γραφτεί αν—

Σχετικότητα είναι που ακριβώς η ίδια θερμοκρασία 

τον Απρίλιο ονομάζεται "ψύχρα" και τον Σεπτέμβρη "δροσιά".
Γιατί, αν μου έμαθε κάτι το μάθημα με το ποιητικό όνομα "στοχαστικά πρότυπα" είναι πως 

η ζωή δεν είναι μαρκοβιανή αλυσίδα·

έχει μνήμη·

κάθε κατάσταση εξαρτάται από την προηγούμενη.

Έτσι τον Απρίλη είναι ψύχρα, γιατί συγκρίνεται με το κρύο που δεν έχει τελειώσει

και τον Σεπτέμβρη είναι δροσιά, γιατί σ' ανακουφίζει από το καλοκαίρι.

Θυμάμαι που παλιά είχα γράψει μια συμβουλή στον εαυτό μου

για το πώς να επιλέξω τον μελλοντικό μου σύντροφο.

Μου είχα πει να βρω κάποιον που να είναι 

σαν κρύο ντουζ το κατακαλόκαιρο:

να μ' ανατριχιάζει και να μ' ανακουφίζει.

Αυτή φαίνεται ακόμα μια σωστή συμβουλή

ακόμα και τώρα που υποτίθεται πως ξέρω πιο πολλά.

Δεν ξέρω πιο πολλά.

Δεν έχω καμία απάντηση σε τίποτα.

Θυμάμαι να αναρωτιέμαι στα 23

δεν είναι τα 23 καλή ηλικία για να γνωρίσεις τον άνθρωπό σου;

Όχι, δεν είναι, θα μου απαντούσα τώρα.

Δεν είναι τα 25 καλή ηλικία για να μείνεις μαζί του για πάντα;

Όχι, δεν είναι, θα μου απαντούσα τώρα.

Δεν είναι τα 30 μια καλή ηλικία για να πεις "this is endgame"?

Και δεν ξέρω τι να μου απαντήσω.

Δεν ξέρω τίποτα.

Είμαι ακόμα το κορίτσι που θέλει πολλά.

Ο παρατατικός μας άφησε, 

είναι τώρα ενεστώτας:

το κορίτσι θέλει πολλά.

Το κορίτσι δεν περιμένει τίποτα.

Κι αυτό είναι μια πρωτόγνωρη και επώδυνη ελευθερία.

ΥΓ δε συμπαθώ τη Ρένα Μόρφη αλλά τελευταία πολλά τραγούδια της κάπως μου μιλάνε

Πες την αλήθεια

how's it gonna end?

Ξέρεις βρίσκω παντού αλληγορίες.
Κάποιον τρόπο να συνδέσω το πολυτεχνείο με τη φιλοσοφία
τη φυσική μεταλλουργία με τον έρωτα
τα ασανσέρ με τις προσδοκίες μας
κι άλλα τέτοια.

Κι έτσι θέλω-δε θέλω

ξαπλώνω το απόγευμα στο κρεβάτι 

με σκοπό...δεν ξέρω.

Ίσως να κοιμηθώ, ίσως όχι.

Μάλλον με σκοπό να σκεφτώ ξαπλωμένη κι ό,τι γίνει.

Και νιώθω πως όλα τα πράγματα έτσι τα χειρίζομαι τελευταία.

Ίσως όλα τα σκέφτομαι ξαπλωμένη κι ό,τι γίνει.

Κι ίσως κι εσένα σε σκέφτομαι ξαπλωμένη κι ό,τι γίνει.

Αλλά το να σκέφτεσαι ξαπλωμένη έχει επιπτώσεις στη σκέψη

κι έτσι εγώ σκεφτόμουν

αν ο τρόπος που θα εκτυλιχθούν τα γεγονότα

θα έχει οποιαδήποτε ομοιότητα με το σεξουαλικό μας παιχνίδι.

Αν κάποιος θα μετράει τον πόνο

και κάποιος την απόλαυση.

Αν και τα δύο θα συμβαίνουν στον έναν 

ή και στους δύο

ή ένα στον καθένα.

Ύστερα σκέφτομαι παιδιά να παίζουν κουτσό 

γραμμένο με κιμωλία σε κάποια αυλή σχολείου.

Ύστερα σκέφτομαι αυτά τα παιδιά να μιλάνε ισπανικά

και να μετράνε κι αυτά σ' ένα δικό τους αθώο παιχνίδι.

Και σκέφτομαι πως ίσως είναι όλα τόσο τυχαία

όσο το κουτσό και η ρουλέτα.

Ίσως το μόνο πράγμα ικανό να κάνει κάποια διαφορά

στο παιχνίδι,

στο μέτρημα,

στα γεγονότα, 

είναι το πού θα πέσει αυτή η πέτρα

και τι θα σημαίνει αυτό

και μέχρι πού θα πρέπει να κάνουμε κουτσό;

un

dos

tres

quatro

tiera, cielo

cinco

seis

paraíso, infierno

set me free*

 Φέτος θα κλείσω τα 30 και δε με πειράζει καθόλου.

Ξέρεις γιατί δε με πειράζει;

Γιατί μου είμαι πιστή.

Είμαι το ίδιο ρομαντική και παρορμητική όπως ήμουν στα 25

-κάτι ξέρεις γι αυτό-

και στα 23

και στα 16.

Ξέρω τι μου είναι σημαντικό και τι όχι

τι να θυσιάσω και τι όχι.

Και ξέρω πως το "τι όχι" έχει την ίδια βαρύτητα με το

"τι να".

Ακόμα φαντάζομαι φωτιές και παίζω με κάρβουνα

και, θεέ μου, μακάρι για πάντα να το κάνω.

Και όπως τώρα, έτσι και πάντα, 

να ξέρω.

Να ξέρω ακριβώς τι μπορώ να χρησιμοποιήσω για προσάναμμα

και τι όχι.

Εγώ στα 'χω πει, και σέβεσαι πάντα την άποψή μου, 

μα δεν έχεις πειστεί για το πόσο δίκιο έχουν

ο Δεληβοριάς και ο Λειβαδίτης.

Ο Λειβαδίτης έγραψε αυτό το περιβόητο

"πάντα προτίμησα να καταστραφώ παρά να φύγω ανειδοποίητος".

Αυτό ακριβώς δεν επιλέξαμε;

Είχαμε κι άλλες επιλογές.

Αυτό όμως επιλέξαμε.

Για να μη φύγουμε ανειδοποίητοι.

Και καλά κάναμε 

και μπράβο μας.

Και ο Δεληβοριάς έχει πέσει μέσα σε πράγματα που δεν πάει ο νους σου.

Ήξερες πως ο Δεληβοριάς έχει γράψει

Δεν υπάρχει λόγος για υποσχέσεις

όταν θες να πονέσεις

τα χέρια μου θα βρίσκονται εκεί

;

Εγώ το ήξερα.

-

Άργησα περίπου 5 χρόνια αλλά στο έκανα το κωλοδάχτυλο με δαχτυλίδι.

Δεν το εννοούσα ούτε λίγο.

-

Τα ξαναλέμε.

Τι άλλο ήθελες να πω, αναρωτιέμαι.

*https://www.youtube.com/watch?v=TnOy6HEf7HU

wrong

Η πρώτη ψυχολόγος που πήγα, όταν ήμουν 21, κάτι μου έλεγε για τα παραμύθια.

Πως έχει την εντύπωση πως περιμένω η ζωή μου να εξελιχθεί 

σαν κάποιο από τ' αγαπημένα μου βιβλία

και πως δε θα ικανοποιηθώ με τίποτα λιγότερο.

Είχα προβληματιστεί θεωρητικά.

Πρακτικά δεν άλλαξα τις προσδοκίες μου.

Γνώρισα ανθρώπους όμως που με έκαναν να πιστεύω ότι δε χρειάζεται.

Δε χρειαζόταν να μειώσω τις προσδοκίες μου, φαινόταν να τις φτάνουν.

Εγώ δεν τις φτάνω, βλέπεις.

Εγώ είμαι λένε 

όμορφη

έξυπνη

με χιούμορ

ανεξάρτητη

και καύλα— γιατί να το κρύψουμε άλλωστε.

Αλλά δεν...

δεν.

Και απορώ που μια ζωή

από παιδί παρακαλάω

Μα ούτε σ' ένα παραμύθι δε χωράω

This charming man

Δεν τον θέλω μόνο με ένταση —
τον θέλω και με βάθος.
Αν η επιθυμία μου ήταν σεισμός,
θα ήταν πολύνεκρος.
Όμως δεν είναι σεισμός
και μόνο εγώ κινδυνεύω.
Και όπως πάντα, έτσι και τώρα,
δεν έχω επενδύσει σε αντισεισμικά έργα.

Αν πάντως υπάκουα λίγο τους αγαπημένους μας smiths, 

τότε προς ανακούφισή μου θα σκεφτόμουν

πως είμαι πολύ όμορφη για να νοιάζομαι.

It's gruesome that someone so handsome should care.

ψύχρα

Έβαλα το κραγιόν μου και τον κρεμαστό αμέθυστό μου -oh the irony-

και βγήκα έξω

και ήπια μία μπύρα

και ένα ποτό

με αγαπημένη φίλη.

Ύστερα γύρισα περπατώντας από την παραλία

φορώντας δανεικό φούτερ

γιατί είχε μια ψύχρα που μ' αρρώσταινε.

Και δεν έχουμε εδώ Βικτώρια για να σε αναζητήσω, 

έχουμε όμως λεωφόρο

και σ' αναζήτησα

και δε σε βρήκα.