Porque el alma prende fuego cuando deja de amar*

Δεν μου αρέσει που δεν γράφω. 

Αλλά είναι λογικό να μην έχεις κάτι να γράψεις όταν δεν ταΐζεις το μυαλό σου. 

Έτσι νιώθω, ότι κάπως το παραμέλησα, το άφησα ατάιστο.

Αυτές τις μέρες του έδωσα κάποιες καινούριες εικόνες

και γεύσεις

και μουσική

και τώρα θέλει να μου μιλήσει ξανά.

Θέλει να μου διηγηθεί σενάρια επιστημονικής φαντασίας

— σαν αυτά που βλέπω στον ύπνο μου —

να μου πει πως όλα θα πάνε καλά

— σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στον ύπνο μου —

θέλει να μου θυμίσει όλα τα πράγματα που αγαπώ

και που είναι εδώ

και να μου δείξει πως η λύση δεν είναι η φυγή·

πως η φυγή δεν αλλάζει τίποτα,

πως η φυγή αλλάζει μόνο το σκηνικό

και πως η παράσταση

παραμένει ίδια.

Χαίρομαι που το μυαλό μου μ' αγαπάει πάλι,

χαίρομαι που το μυαλό μου έχει καιρό να με μισήσει

και να προσπαθεί να με σκοτώσει.

Ξέρεις, κλαίω λίγο όταν τα γράφω αυτά,

με τον ίδιο τρόπο που κλαίω όταν με παίρνει αγκαλιά η μαμά

με τον ίδιο τρόπο που κλαίω όταν φαντάζομαι κάποιον άντρα να με φροντίζει

και να με χαϊδεύει 

και να με αγαπάει

και να του είμαι αρκετή.

Κλαίω όπως κλαίμε για τα πράγματα που μας φαίνονται

πανέμορφα

και

αδύνατα.

—

* γιατί η ψυχή παίρνει φωτιά όταν παύει να αγαπά

   η Lhasa de Sela ήταν υπέροχη και μου λείπει

I'm a sinner, I'm a saint, I do not feel ashamed

Αυτή τη βδομάδα συναναστράφηκα 3 παλιούς φίλους,

απ' αυτούς που με ξέρουν πάνω από δέκα χρόνια.

Θεέ μου πόσο ανακουφιστικοί είναι αυτοί οι άνθρωποι.

Οι άνθρωποι που σε ξέρουν και δε χρειάζεται να τους εξηγήσεις τίποτα.

Ούτε για το πώς σκέφτηκες

Ούτε για το τι έκανες

Ούτε για το τι είσαι γενικότερα

Γιατί σε ξέρουν.

Σε ξέρουν ολόκληρη.

Απ' το μεγαλύτερο βάθος ως το μεγαλύτερο ύψος.

Από τότε που ήσουν το πιο χαρούμενο πλάσμα του κόσμου

μέχρι που ήθελες να πεθάνεις και δεν άντεχες να βγαίνεις για πάνω από δέκα λεπτά.

Από τότε που όλα στο μυαλό σου ήταν ασπρόμαυρα

και ήσουν αυστηρή με όλο τον κόσμο

μέχρι που όλα σου έγιναν γκρι και κατάλαβες πως αυτό συνιστά 

το να είσαι άνθρωπος.

Από τότε που ήσουν η πιο πιστή γκόμενα

μέχρι που δεν ήσουν πια.

Από τότε που ήσουν η πιο γλυκιά

και η πιο σκύλα απ' όλες.

Δεν μπορώ να εξηγώ πια.

Δεν θέλω να εξηγώ πια.

Δε θα εξηγώ πια.

Για όσους μας ξέρουν

Για τους άλλους δε θα μπορέσουμε.

I've been numb

I'm revived

Can't say I'm not alive

μαλακιζόμαστε κι οι μήνες περνάνε

είμαι στα κάτω μου και γράφω ό,τι να ναι

τα ωραία λες θα ξαναρθούν όπου να 'ναι

μα εγώ δε θέλω ούτε να σε θυμάμαι

7η μέρα καραντίνας -κακό αυτό-

με φίλη -καλό αυτό.

Χτες βράδυ συζητήσαμε πώς ήμασταν παλιά

και πώς τώρα

και τι έχει αλλάξει.

Εγώ παλιά έβλεπα τον κόσμο ποιητικά - τον βλέπω και τώρα αλλά με άλλη συχνότητα.

Κοιτούσα στα μάτια τους περαστικούς - τους κοιτάω και τώρα, αλλά με άλλη συχνότητα.

Μου φαινόντουσαν όλα συναρπαστικά - μου φαίνονται και τώρα αλλά με άλλη συχνότητα.

Εντοπίσαμε τη διαφορά στην τόλμη.

Δε φοβόμουν τίποτα και κανέναν.

Ήταν όλα δικά μου, όλα για μένα, όλα να τα μοιράσω όπως θέλω

να τα κρατήσω για μένα

ή να τα χαρίσω

κι όλα ήταν καλά, δεν υπήρχε πόνος

φόβος

απογοήτευση.

Ήταν όλα για μας και ήταν όλα καλά.

Αυτά συνειδητοποίησα χτες.

Σήμερα το ανάποδο.

Παλιά έκλαιγα γοερά.

Ό,τι κι αν έχανα ήταν ικανό να δημιουργήσει λυγμούς.

Ήταν όλα τόσο σημαντικά

τόσο ακριβά

τόσο κρίμα να τα χάνεις.

Δεν κλαίω συχνά πια.

Πήγα να πω κάτι σήμερα 

και το περισσότερο που μπόρεσα ήταν

"δε μου είσαι ασήμαντος".

Δεν ξέρω αν έχω άλλο απόθεμα.

Κλαίω ακόμα, αλλά ξέρεις γιατί;

Κλαίω γιατί απ' όσα έχω χάσει

εγώ είμαι το πιο πολύτιμο.

Και δεν ξέρω πού να με βρω

δεν ξέρω αν υπάρχω ακόμα κάπου 

ή αν εκείνη χάθηκε για πάντα.

Δεν είναι κακή κι η τωρινή.

Αλλά δεν είναι ροζ κορίτσι, βλέπεις.

Είναι μια γυναίκα που φοβάται

που έχει χάσει

έχει πονέσει

κι έχει κλάψει

και δεν έχει άλλο.

Μια γυναίκα που το περισσότερο που μπορεί είναι να σου πει

δεν μου είσαι ασήμαντος.

30 - vol2

Με την ηλικία ήρθε και ένα κάποιο άγχος, μα όχι το συνηθισμένο.

Όχι το κοινωνικά αναμενόμενο, όχι.

Δε θα γίνω ψεύτρα, το ιδανικό μου σενάριο περιλαμβάνει έναν σύντροφο.

Μα το άγχος παραπέμπει σε βιαστικές αποφάσεις, 

συμβιβασμούς

και συγκεκριμένες προθεσμίες.

Όχι.

Ιδανικά θέλω κάποιον που να ξέρει πώς πίνω τον καφέ μου.

Θέλω να διαβάζουμε μαζί εφημερίδα τις Κυριακές

αφού θα έχουμε ξενυχτήσει τα Σάββατα.

Θέλω κάποτε με κάποιον να διακοσμήσω ένα σπίτι.

Να μαλώσουμε για το αν το έξτρα δωμάτιο θα είναι ξενώνας ή βιβλιοθήκη.

Να διαλέξουμε μαζί στρώμα, 

να το χαλάσουμε πολύ γρήγορα, 

να πάνε τζάμπα τα λεφτά.

Τα θέλω αυτά.

Αλλά όχι με άγχος.

Δεν τα θέλω τόσο που θα βρω οποιονδήποτε

και θα τον χωρέσω σ' αυτό το έργο.

Δεν χωράνε πολλοί σ' αυτό το έργο.

Ίσως να μην χωράει και κανείς σ' αυτό το έργο.

Ίσως η σκηνοθέτης να είναι πολύ αυστηρή και να τους απολύει όλους

πριν την οντισιόν.

Αρχίζω να το αποδέχομαι αυτό: ίσως να μη γίνω ποτέ ζευγάρι.

Ίσως να μη συζήσω

ίσως να μην παντρευτώ

ίσως να μην ερωτευτώ καν ξανά.

Ω ερωτεύτηκα τόσο πολύ.

Με τόση ένταση και κλάματα και έκσταση και σεξ

θεέ μου πόσο πολύ σεξ.

Πόσο έχω απολαύσει τη ζωή

Πόσο χαίρομαι που δεν έχω απωθημένα -στ' αλήθεια δεν έχω.

Είμαι εντάξει.

Θα φοβόταν κάποια στη θέση μου, 

πως ίσως το πιο ευτυχισμένη που έχει υπάρξει, να έχει ήδη περάσει.

Α όχι!

Όχι εγώ.

Δεν τα λέω αυτά, βλέπεις, με απαισιοδοξία.

Ξέρω να χαίρομαι και μου έχω εμπιστοσύνη

πως θα χαρώ κι άλλο.

Με σύντροφο ή χωρίς.

Ερωτευμένη ή όχι.

Θα χαίρομαι.

Θα χαίρομαι όπως όταν ήμουν μικρή

κι όλοι νόμιζαν πως είμαι έτσι επειδή είμαι μικρή κι αθώα

μα εγώ δεν ήμουν τίποτα απ' τα δύο από πολύ νωρίς.

Κι είμαι κιόλας τριάντα και δεν άλλαξε αυτό,

οπότε πιστεύω πως δε θ' αλλάξει ποτέ.

Θα ξυπνάω 60 χρονών και θα χαίρομαι που ξύπνησα στις 5μιση το πρωί

κι είναι νύχτα

και θα νιώθω τυχερή που βλέπω την πόλη σκοτεινή

και άδεια

πριν από τους άλλους.

Θα χαίρομαι περπατώντας με καφέ στο χέρι·

Θα χαίρομαι όταν θα βρέχει το φθινόπωρο·

Θα χαίρομαι που ζω εδώ ή οπουδήποτε·

μα το σίγουρο είναι πως η ζωή μου δε θα είναι αδιάφορη

ακόμα κι αν είναι απλή - όπως πάντοτε είναι.

Η ζωή μου δεν είναι φαντασμαγορική —

μα είναι!

Τι έλεγα όμως;

Ναι, έλεγα πως ίσως να μη γίνω ποτέ το 1/2 ενός ζευγαριού,

μα δεν πειράζει.

Ξέρεις τι πειράζει;

Ξέρεις τι φοβάμαι;

Φοβάμαι πως οι φίλες μου θα γίνουν όλες

σύζυγοι

και μαμάδες

και ναι, θα συνεχίσουν να μ' αγαπάνε,

μα δε θα έχουν πια χρόνο για μένα.

Δε φοβάμαι να μείνω χωρίς σύντροφο.

Φοβάμαι να μείνω χωρίς φίλες.

Αναρωτήθηκα πολύ ποιο τραγούδι να βάλω εδώ.

Αυτό είναι το απόλυτο τραγούδι της γυναικείας φιλίας.

30 - the best you ever had

Βιβλία διάβαζα πολλά από πολύ μικρή.

Όμως θυμάμαι την πρώτη φορά που διάβασα ένα βιβλίο και ένιωσα ότι με αφορά.

Ήμουν μάλλον 15 χρονών και ένιωθα ότι αυτή η κοπέλα σκέφτεται 

           πράγματα που έχω σκεφτεί

με τον τρόπο που τα έχω σκεφτεί

με το χρώμα που τα έχω σκεφτεί

με τη μουσική που τα έχω σκεφτεί.

Τότε κάπου, στην πρώτη λυκείου ήταν σαν κάποιος να με προήγαγε 

από κομπάρσο σε πρωταγωνίστρια της δικής μου ζωής.

Τότε κάπου, πήρα πολλές αποφάσεις χωρίς να καταλάβω ότι τις παίρνω

ή πόσο σημαντικές θα ήταν.

Τότε κάπου, αποφάσισα πως δε χρειάζεται να διαλέξω αν θα είμαι 

goth ή pop

μαύρη ή ροζ

γοητευτική με κατάθλιψη ή με χαμόγελο.

Μπορούσα να είμαι όλα.

Είχα δικαίωμα να είμαι όλα.

Κατάφερνα να είμαι όλα.

Κι έτσι θα γινόταν στο εξής.

Στο εξής θα μεγάλωνα και δε θα έκλινα ούτε στο μαύρο ούτε στο ροζ.

Ή μάλλον θα έκλινα και στα δύο και το αποτέλεσμα θα ήταν 

ένα φαντασμαγορικό σκούρο φουξ.

30 και όλα φαντασμαγορικά.

κι άνθιζε

Όταν πήγαινα πρώτη δημοτικού, η δασκάλα μας έβαλε να ζωγραφίσουμε παροιμίες.

Εμένα μου είχε τύχει το "για χάρη του βασιλικού ποτίζεται κι η γλάστρα".

Είχα ζωγραφίσει μια γλάστρα με πρόσωπο να μιλάει στο φυτό μέσα της 

και να του λέει πως όλα είναι για χάρη του. 

Αλλά αυτό μικρή σημασία έχει. 

Αυτό το γεγονός ολόκληρο μικρή σημασία έχει. 

Τώρα μεγάλωσα λίγο και τρέφω ιδιαίτερη συμπάθεια στους βασιλικούς.

Έχω δύο τέτοιους σε μια μακρόστενη κρεμαστή γλάστρα στο μπαλκόνι μου, 

τον έναν δίπλα στον άλλον.

Το καλοκαίρι τα πήγαν πολύ καλά, παρά τον καύσωνα.

Εγώ τους πότιζα κι αυτοί κουνιόντουσαν από το νερό 

και ανέδυαν αυτή την ωραία μυρωδιά.

Κάποια στιγμή σταμάτησαν να πηγαίνουν καλά.

Προσπάθησα να τους ποτίζω για να συνέλθουν αλλά δεν βελτιώθηκε η κατάσταση.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, το πήρα απόφαση πως δε σώζονται 

και πως πρέπει απλώς να τους βγάλω από τη γλάστρα για να βάλω κάτι άλλο.

Αυτή η δραστηριότητα ήταν κάτι που συνεχώς ανέβαλα μέχρι σήμερα.

Σήμερα ήταν μια ηλιόλουστη Παρασκευή που όταν σχόλασα δεν ένιωθα κουρασμένη, 

αλλά ορεξάτη. 

Φοράω τα γάντια μου κι αρχίζω προσεκτικά να απομακρύνω το χώμα από τις ρίζες τους.

Και ξαφνικά βλέπω πως γύρω από τους μαραμένους βασιλικούς 

έχει κάποιες χαμηλές ρίζες με μικρά, χλωρά φυλλαράκια. 

Στην αρχή δε μου έκανε μεγάλη εντύπωση 

γιατί κι άλλη φορά είχα δει να φυτρώνουν αγριόχορτα. 

Όμως αυτά δεν ήταν αγριόχορτα. 

Ήταν φρέσκοι, μικρούληδες βασιλικοί.

Το βρήκα τρομερά, πανέμορφα αλληγορικό αυτό.

Όχι που φύτρωσε κάτι όμορφο ενώ εγώ το 'χα για πεθαμένο - όχι αυτό.

Που δεν θα το έβλεπα αν δεν έμπαινα στον κόπο να απομακρύνω τα κατεστραμμένα μέρη.

Οι ψυχές και οι αγάπες *

Αυτό το Σάββατο άκουσα αυτό το τραγούδι
σε μια συγκυρία τέτοια, 
που στο εξής δε θα μπορώ να μην τη σκέφτομαι 
κάθε φορά που θα το ακούω.

Πολλά θα μπορούσα να γράψω 

αλλά αρκεί αυτό :

κρίνε με σαν άνθρωπο που ψάχνει την ψυχή του

κι άμα τον γουστάρεις θα σου πω συγγνώμη

*σιαμαίες αυταπάτες