so tired of playing with this bow and arrow*

Κι όσα δεν έγιναν μην τρέχεις να προλάβεις
αφού δεν μπόρεσες ποτέ να καταλάβεις
πως ήσουν πάντα απ' την αρχή μέχρι το τέλος
εσύ η ασπίδα μου, το τόξο και το βέλος

Αυτό το τετράστιχο μου δημιουργεί μια απελπισία αλλά δεν έχω καταλάβει γιατί.

Αφού δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω, χα!

Δεν υπάρχει κανένας που να νιώθω πως ήταν 

η ασπίδα μου,

το τόξο και το βέλος,

ώστε να στεναχωριέμαι που δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει.

Ίσως αυτή ακριβώς η έλλειψη να με θλίβει.

Μου λείπουν πολύ συγκεκριμένα πράγματα.

Μου λείπει ένας άνθρωπος που να θέλω να του δείχνω αμέσως 

τα καινούρια μου φυτά.

Να θέλω να του δείχνω τον ιβίσκο όταν ανθίζει

κι ύστερα να του βάζω να ακούσει τη δισκογραφική που λέει για 

τον κήπο με τους δίσκους και με τους νεκρικούς ιβίσκους.

Μου λείπει ένας άνθρωπος να ζεσταινόμαστε μαζί αυτά τα βράδια·

να θέλουμε να αγκαλιαστούμε αλλά να ξέρουμε πως 

καλύτερα όχι

και μετά να αγκαλιαζόμαστε έτσι κι αλλιώς και να ιδρώνουμε

και να ξυπνάμε στις 3 το πρωί για να κάνουμε σεξ.

Μου λείπει ένας άνθρωπος με τον οποίο θα μπορώ να χρησιμοποιήσω

εκείνο το βλέμμα μου

εκείνο που χρησιμοποιώ μόνο όταν κάποιος

με μαγεύει.

Μου λείπει το πρόσωπό μου να παίρνει αυτή την έκφραση.

Μου λείπω.

*εδώ μια άλλη απελπισία περιστοιχισμένη με τόξα και βέλη

I'm that bad type*

— Επιλέγω ανθρώπους που με κάνουν να νιώθω ασήμαντη

— Γιατί;
— Δεν ξέρω. Αλλά τώρα που το κατάλαβα πώς θα το διορθώσω;

— Θα σχετιστείς με κάποιον άνθρωπο διαφορετικά και θα μου πεις πώς σου φάνηκε.

— Αλήθεια ντοκ; 50 ευρώ;

— Αλήθεια. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

~

— Εντάξει έχω case study αλλά δε θέλω να κάνουμε φόκους στο case, θέλω να το δούμε σαν φιλοσοφική αναζήτηση

— Εντάξει

— Λοιπόν είναι ένας τύπος που με προσέγγισε με υπέροχο τρόπο και φέρεται ωραία

— Και τι σκέφτεσαι;

— Ότι θα τον πληγώσω. Ότι αυτός είναι εντάξει αλλά εγώ δε θα είμαι.

 

~

Ύστερα θυμάμαι τη Βάσω να με μαλώνει. 

Μου άρεσε ένας φίλος της και είπε να μας γνωρίσει 

και εγώ είπα 

"δεν του γνωρίζεις κανα καλό κορίτσι καλύτερα;" 

και η Βάσω θύμωσε και μου είπε 

"έλεος ρε μαλάκα, δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου να φερθεί καλά σ' έναν άνθρωπο;".

Η αλήθεια είναι πως όχι, δεν τον εμπιστεύομαι.

Στο μυαλό μου είμαι ένα κορίτσι οριακά άγριο.

Με τον τρόπο που διαφέρουν τα άγρια ζώα από τα οικόσιτα.

Με τον τρόπο που τα άγρια ζώα δεν ξέρουν να σχετίζονται.

Στο μυαλό μου δεν είμαι εντάξει.

Και είναι λίγο άδικο γιατί δεν είμαι δα και τόσο κακιά.

Εντάξει έχω κάνει μαλακίες.

Τις οποίες δεν έχω μετανιώσει, αν είναι να ακριβολογούμε.

Ίσως αυτό είναι το πρόβλημα.

Το πόσο τρομερά γοητευτική με βρίσκω,

όταν είμαι κωλοπαίδι.

αλλά

δεν είμαι μόνο αυτό και 

δε χρειάζεται να είμαι μόνο αυτό και

δε θα υπογράψω κανένα συμβόλαιο να είμαι κανενός το αγγελούδι.

Δεν είναι αυτό που με πιέζει όμως, 

δεν είναι η υπόσχεση που με πιέζει.

Είναι που νιώθω ξαφνικά πως έχω ευθύνη.

Πως δεν είναι σωστό από μέρους μου να πω 

"πάμε και βλέπουμε".

Πως πρέπει να ξέρω από πριν τι θέλω απ' τον άλλον

πριν τον μπλέξω μαζί μου.

Θα μου πεις και το ότι αποκαλώ τη συναναστροφή μαζί μου

"μπλέξιμο"

αυτοεκτίμηση δεν το λες.

Είναι ρε γαμώτο που δεν έχω αποδείξεις 

πως μπορώ να το κάνω.

Δεν έχω αποδείξεις πως μπορεί ο έρωτας να κρατήσει·

πως μπορώ να μείνω με κάποιον χωρίς να βαρεθώ·

πως μπορεί το σεξ να γίνει μέτριο και να μη με πειράζει.

Ξέρω μόνο πως μπορώ να χύνω όλο το βράδυ

αν θες.

Ξέρω πως θέλω να με κάνεις να χύνω όλο το βράδυ.

Και ξέρω πως είσαι κι εσύ μεγάλο παιδί

κι ας αποφασίσεις μόνος σου αν σου κάνω τέλος πάντων.

* Make your mama sad type

   Make your girlfriend mad tight

   Might seduce your dad type

perverted like me*

Αυτές τις μέρες το μυαλό μου είναι ένα ετερόκλιτο κολλάζ.
Το ένα του ημισφαίριο είναι τρυφερό
ρομαντικό
και ροζ.
Το άλλο του ημισφαίριο είναι
άγριο
πρόστυχο
και ροζ.

Έχω καταφέρει να τοποθετήσω σε αυτό το μυαλό

κάποιον στίχο του Δεληβοριά

κι έχω καταφέρει να μην είναι στο τρυφερό ημισφαίριο.

Είναι ο στίχος που λέει

κι εμείς των στεναγμών σου οι ευνοούμενοι.

Και σκέφτομαι πως το να δίνεις σε κάποιον τέτοια πρόσβαση,

τον καθιστά ευνοούμενο.

Σκέφτομαι πως το να σε ακούει και να σε βλέπει 

να αναστενάζεις,

είναι προνόμιο.

Σκέφτομαι πως αν ήταν κάτι να μετανιώσω

θα ήταν που έδωσα αυτό το προνόμιο

σ' αυτόν τον μπάσταρδο.

Αλλά δεν το μετανιώνω.

Γιατί δεν είμαι μόνο τρυφερή

και ρομαντική 

και ροζ.

Είμαι το κωλόπαιδο που του άξιζε.

Και δε μετανιώνω που τον ευνόησα,

 ξέρεις γιατί;

Γιατί ο μπάσταρδος δε θα το ξεχάσει ποτέ.

And every time I scratch my nails down some else's back I hope you feel it*

My therapist said not to see you no more*

Να μάθω να γοητεύομαι από τα σωστά πράγματα.
Αυτό πρέπει να μάθω.
Πολλοί διαβάζουν τα σωστά βιβλία και ακούνε τη σωστή μουσική.
Δε φέρονται όμως όλοι αυτοί σωστά.
Κάποιοι θα σε κάνουν να νιώσεις πως τα αυτονόητα είναι υπερβολική απαίτηση.
Αυτοί δεν είναι οι σωστοί άνθρωποι.
Αυτοί θα βρούνε μια μέρα μια κοπέλα, 
που θα τους βάλει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι.
Εγώ ποτέ δε θα ήμουν αυτή η κοπέλα —γιατί δε θα το ήθελα—

αλλά θα ήθελα πολύ να τη γνώριζα
και να της έλεγα 

"κουκλάρα μου, κάνε ό,τι χειρότερο μπορείς. Ο μπάσταρδος το αξίζει".

~

Είχα στο μυαλό μου την Αθήνα σαν ένα μεγάλο φωτεινό μέρος

και πράγματι έτσι ήταν.

Ένα μέρος μεγάλο και φωτεινό και ανάλαφρο.

Αλλά εγώ δεν είμαι φτιαγμένη για τέτοια μέρη.

Εγώ τέτοια μέρη μπορώ να τα επισκέπτομαι μα δεν μπορώ

να τα λέω δικά μου.

Δικιά μου είναι η Θεσσαλονίκη.

Η υγρή Θεσσαλονίκη είναι το σπίτι μας.

Δικιά μου είναι αυτή η πόλη που νιώθεις πως είναι μουντή

ακόμα και με λιακάδα·

Αυτή η πόλη που νιώθεις πως είναι μελαγχολική

ακόμα και με πυροτεχνήματα·

Αυτή η πόλη που είναι υγρή λόγω καιρού 

και λόγω καύλας.

Αυτή είναι δικιά μου.

~

Είμαι σε καλό δρόμο.

Συναναστράφηκα για λίγο ένα γλυκό αγόρι

και το βρήκα γοητευτικό.

Βρήκα γοητευτικό τον τρόπο που κατανοούσε

και που νοιαζόταν 

για τα πράγματα που τον αφορούσαν

και για τα πράγματα που δεν τον αφορούσαν.

Ένιωθα πως είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο ικανό

να σχετιστεί με υγιή τρόπο.

Και αυτό ήταν γοητευτικό.

Γοητευτική είναι η ψυχική υγεία.

~

*he said you're like a disease without any cure

είναι η ζωή σου τραγούδι που δε θα γραφτεί αν—

Σχετικότητα είναι που ακριβώς η ίδια θερμοκρασία 

τον Απρίλιο ονομάζεται "ψύχρα" και τον Σεπτέμβρη "δροσιά".
Γιατί, αν μου έμαθε κάτι το μάθημα με το ποιητικό όνομα "στοχαστικά πρότυπα" είναι πως 

η ζωή δεν είναι μαρκοβιανή αλυσίδα·

έχει μνήμη·

κάθε κατάσταση εξαρτάται από την προηγούμενη.

Έτσι τον Απρίλη είναι ψύχρα, γιατί συγκρίνεται με το κρύο που δεν έχει τελειώσει

και τον Σεπτέμβρη είναι δροσιά, γιατί σ' ανακουφίζει από το καλοκαίρι.

Θυμάμαι που παλιά είχα γράψει μια συμβουλή στον εαυτό μου

για το πώς να επιλέξω τον μελλοντικό μου σύντροφο.

Μου είχα πει να βρω κάποιον που να είναι 

σαν κρύο ντουζ το κατακαλόκαιρο:

να μ' ανατριχιάζει και να μ' ανακουφίζει.

Αυτή φαίνεται ακόμα μια σωστή συμβουλή

ακόμα και τώρα που υποτίθεται πως ξέρω πιο πολλά.

Δεν ξέρω πιο πολλά.

Δεν έχω καμία απάντηση σε τίποτα.

Θυμάμαι να αναρωτιέμαι στα 23

δεν είναι τα 23 καλή ηλικία για να γνωρίσεις τον άνθρωπό σου;

Όχι, δεν είναι, θα μου απαντούσα τώρα.

Δεν είναι τα 25 καλή ηλικία για να μείνεις μαζί του για πάντα;

Όχι, δεν είναι, θα μου απαντούσα τώρα.

Δεν είναι τα 30 μια καλή ηλικία για να πεις "this is endgame"?

Και δεν ξέρω τι να μου απαντήσω.

Δεν ξέρω τίποτα.

Είμαι ακόμα το κορίτσι που θέλει πολλά.

Ο παρατατικός μας άφησε, 

είναι τώρα ενεστώτας:

το κορίτσι θέλει πολλά.

Το κορίτσι δεν περιμένει τίποτα.

Κι αυτό είναι μια πρωτόγνωρη και επώδυνη ελευθερία.

ΥΓ δε συμπαθώ τη Ρένα Μόρφη αλλά τελευταία πολλά τραγούδια της κάπως μου μιλάνε

Πες την αλήθεια

you can do magic

Κάποτε μου είπαν πως πρέπει να καταγράφω τα όνειρά μου.

Άλλα είναι σαν επιστημονική φαντασία

άλλα σαν μαγικός ρεαλισμός

άλλα σαν θρίλερ.

Το χτεσινό όνειρό μου ήταν σαφώς επηρεασμένο από την προδομένη γυναίκα

της Σιμόν ντε Μπωβουάρ (που θεωρώ πως πρέπει να γράφεται με ωμέγα).

Είμαι στο τρίτο μέρος, αυτό της γυναίκας γύρω στα 45

που ο άντρας της την απατά εν γνώσει της.

Με κάποιο τρόπο και με την έγκρισή της.

Εκείνη το βλέπει σαν κοινωνικό πείραμα, 

πιο πολύ μελετά τις αντιδράσεις της, παρά τις βιώνει.

Εμένα αυτό μου φαίνεται τρελό

απάνθρωπο θα έλεγα.

Είδα λοιπόν στον ύπνο μου πως είχα τη δύναμη της τηλεκίνησης.

Όχι με τα μάτια, αυτό παραπέμπει σε επιστημονική φαντασία, 

σε ένα εξελιγμένο είδος ανθρώπου.

Εγώ κουνούσα πράγματα κουνώντας τα χέρια μου από μακριά, 

σαν σκέτη φαντασία, σαν μαγεία, χωρίς επιστήμη.

Και με χάρη, λοιπόν, κουνούσα τα χέρια μου για να κάνω τι;

Τίποτα ποιητικότερο από το να μαζέψω τα απλωμένα ρούχα.

Στο απέναντι μπαλκόνι ζούσε ένα παντρεμένο ζευγάρι

-που όντως έτσι είναι στην πραγματικότητα.

Ο άντρας κάπνιζε στο μπαλκόνι

-που όντως έτσι κάνει και στην πραγματικότητα-

και ήταν ένας πολύ γοητευτικός 40άρης

-που δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα.

Εγώ μάζευα από απόσταση τα ρούχα κάνοντας χαριτωμένες κινήσεις

και ίσως ακούγοντας μουσική

και ίσως λικνίζοντας κάπως τους γοφούς μου.

Εκείνος με χάζευε και χαμογελούσε.

Με κοίταζε με τον τρόπο που θέλουμε να μας κοιτάνε

με τον τρόπο που προστάζουν οι ρομαντικές εικόνες του διαδικτύου

find someone who looks at you like maybe you are magic.

Έτσι με κοίταζε, 

like maybe I was magic.

Νομίζω κάπως έτσι συμπυκνώνεται το νόημα της απιστίας.

Ο άλλος σε βλέπει σα να είσαι μαγική, 

σαν σπάνια, 

σαν πλάσμα της φαντασίας του.

Ενώ στην πραγματικότητα είσαι απλώς το κορίτσι που μένει απέναντι.

Που το μόνο μαγικό που έχει, είναι πως δε μένει στο σπίτι του.

Οι σύζυγοι δε στερούνται μαγείας.

Οι σύζυγοι στερούνται απόστασης.

Και κάπως έτσι κουμπώνουν η Σιμόν, τα όνειρα και η πραγματικότητα.

Είναι η απόσταση απαραίτητη για τη μαγεία;

Θα ήταν ο άλλος μαγικός αν ζούσε μαζί σου;

how's it gonna end?

Ξέρεις βρίσκω παντού αλληγορίες.
Κάποιον τρόπο να συνδέσω το πολυτεχνείο με τη φιλοσοφία
τη φυσική μεταλλουργία με τον έρωτα
τα ασανσέρ με τις προσδοκίες μας
κι άλλα τέτοια.

Κι έτσι θέλω-δε θέλω

ξαπλώνω το απόγευμα στο κρεβάτι 

με σκοπό...δεν ξέρω.

Ίσως να κοιμηθώ, ίσως όχι.

Μάλλον με σκοπό να σκεφτώ ξαπλωμένη κι ό,τι γίνει.

Και νιώθω πως όλα τα πράγματα έτσι τα χειρίζομαι τελευταία.

Ίσως όλα τα σκέφτομαι ξαπλωμένη κι ό,τι γίνει.

Κι ίσως κι εσένα σε σκέφτομαι ξαπλωμένη κι ό,τι γίνει.

Αλλά το να σκέφτεσαι ξαπλωμένη έχει επιπτώσεις στη σκέψη

κι έτσι εγώ σκεφτόμουν

αν ο τρόπος που θα εκτυλιχθούν τα γεγονότα

θα έχει οποιαδήποτε ομοιότητα με το σεξουαλικό μας παιχνίδι.

Αν κάποιος θα μετράει τον πόνο

και κάποιος την απόλαυση.

Αν και τα δύο θα συμβαίνουν στον έναν 

ή και στους δύο

ή ένα στον καθένα.

Ύστερα σκέφτομαι παιδιά να παίζουν κουτσό 

γραμμένο με κιμωλία σε κάποια αυλή σχολείου.

Ύστερα σκέφτομαι αυτά τα παιδιά να μιλάνε ισπανικά

και να μετράνε κι αυτά σ' ένα δικό τους αθώο παιχνίδι.

Και σκέφτομαι πως ίσως είναι όλα τόσο τυχαία

όσο το κουτσό και η ρουλέτα.

Ίσως το μόνο πράγμα ικανό να κάνει κάποια διαφορά

στο παιχνίδι,

στο μέτρημα,

στα γεγονότα, 

είναι το πού θα πέσει αυτή η πέτρα

και τι θα σημαίνει αυτό

και μέχρι πού θα πρέπει να κάνουμε κουτσό;

un

dos

tres

quatro

tiera, cielo

cinco

seis

paraíso, infierno