Η ψυχολόγος ζήτησε να της πω τι μου αρέσει να κάνω.
Πώς μου αρέσει να περνάω τον χρόνο μου.
Πάντα δυσκολεύομαι όταν με ρωτάνε για τα αγαπημένα μου.
Μπορεί σε ανύποπτο χρόνο να σου πω
"αυτό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι στον κόσμο".
Σίγουρα όμως δε θα μου έρθει στο μυαλό αν με ρωτήσεις
ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι στον κόσμο.
Δυσκολεύτηκα λοιπόν να σκεφτώ την απάντηση, αλλά όχι και πάρα πολύ.
Όχι και πάρα πολύ γιατί υπάρχει μια συνήθειά μου απαράλλαχτη στον χρόνο.
Μια συνήθεια που έχω από 15 χρονών.
Όχι, όχι.
Μια ανάγκη που έχω ίσως από πολύ μικρότερη ακόμα.
Η συνήθεια είναι να βγαίνω έξω
για καφέ
ή για ποτό
ή για σινεμά
και πρόσφατα και για φαγητό,
χωρίς παρέα.
Η ανάγκη είναι η ανάγκη να είμαι μόνη μου.
Ίσως να φταίει που διάβασα Μαλβίνα πολύ μικρή,
ίσως να φταίει που η μαμά μου θεωρούσε πολύ σημαντικό το να είμαι ανεξάρτητη.
Αλλά πάντα μου φαινόταν σωστό το να βγαίνω μόνη
και ο κόσμος που δεν το κάνει θεωρούσα πως απλώς
δεν το κατέκτησε ακόμα.
Δε μου περνούσε απ το μυαλό πως δεν είναι και ό,τι πιο φυσιολογικό το να είσαι 15 και να θες να βγαίνεις μόνη.
Ίσως σωστά δε μου πέρασε.
Η ψυχ λέει πως αυτή μου η συνήθεια είναι πολύ αυτοφροντιστική.
Έτσι την εξασκώ με αμείωτη συχνότητα.
Έτσι ήταν το πρώτο που θέλησα να κάνω την πρώτη μέρα της άδειας
ώστε να νιώσω ο εαυτός μου.
Με έβγαλα βόλτα.
Με πήγα για ψώνια και μου έκανα δώρα.
Κι ύστερα με έφερα για μπύρα και φαγητό.
Σε ένα από αυτά τα υπόγεια που μου αρέσουν.
Τα υπόγεια μου αρέσουν.
Ξέρεις όταν με ρωτάνε αν προτιμώ βουνό ή θάλασσα,
απαντάω ψιλοτυχαία.
Γιατί τα μέρη μου είναι αδιάφορα.
Τα πράγματα μου είναι αδιάφορα.
Τη διαφορά την κάνουν οι άνθρωποι.
Και οι καλύτεροι, είναι στα υπόγεια.
